TMI-a, of het Nachtkastje syndroom

Vanmorgen werd ik wakker naast mijn nachtkastje. Nou ja, nachtkastje? Het is een halfhoog boekenkastje, dat mooi past tegen het korte muurtje naast mijn bed. Nou ja, mijn bed? Het is óns bed, tweepersoons. Ik bewoon het linkermatras, gezien vanaf het voeteneinde. We kozen bewust voor losse matrassen, om elkaar niet te storen door ieders nachtelijk gedraai, wat trouwens wel gezond schijn te zijn voor de bloedsomloop - dat draaien dan, niet het storen. Het feit dat snurkgeluid zich niets aantrekt van losse matrassen, is een ander verhaal; gelukkig kunnen we er allebei wat van. Op de beste momenten snurken we zelfs synchroon, en hebben we er geen van beide last van. Al weet ik niet, hoe de buren het hebben met onze dubbelsnurk.

Het nachtkastje dus. Dat vooral dienst doet als boekenkastje, want ik lees veel in bed. Maar er zit niet echt structuur in. Dat ik meestal vijf of meer boeken door elkaar lees, is nog te overzien, maar daarnaast zijn er ook tijdschriften, vakbladen, weekend-bijlagen en hier en daar een voorbijkomende handleiding (van de nieuwe iPhone, recentelijk). Je wilt bijblijven per slot van rekening.

Terwijl mijn ogen moeizaam scherp stelden, bijziend als ik ben, drong tot me door dat het weer eens zo ver was: een acute TMI-A: = Too Much Information-Alert! Want er lag weer te veel leesvoer rondom. Een boek over de werking van muziek op onze hersens, een aangrijpend verslag van een familie over een vergeefse zoektocht naar hun ontvoerde en waarschijnlijk door Colombiaanse guerrilla’s vermoorde zoon/broer, twee gedichtenbundels, een boekje over taalgeschiedenis, een studie over al dan niet maakbaar geluk en mentaal vermogen, een historische thriller. En meer: diverse edities van Onze Taal, van EOS, Computer Idee, een stapel weekendbijlagen van de Volkskrant en Financieel Dagblad. En die kranten zelf moet ik ook nog….. Help! Alert! Too Much Information! . Zeker in combinatie met een weekje tv beelden en deskundigencommentaar over Haïti, de commissie Davids, de financiële crisis, …de .. Help! Too Much Information! 

Naar adem snakkend schiet ik overeind, en voel meteen - Au! - een scheut in m’n linker hamstring, Oh, ja die was er ook nog, verrekt bij het schaatsen, met een zwartblauw dijbeen als medaille. ‘Een Hematoom’ riep dochterlief meteen toen ze de plek zag. (Zij kan het weten, als student geneeskunde. Maar dat terzijde. )

Ik kleed me snel, want ik weet dat nu nog maar één ding helpt: de hond uitlaten. Beneden zie ik dat de twijfelsneeuw die gistermiddag mottig inzette de hele nacht heeft doorgezet. De wereld is weer wit! Het blijft mooi. Witte deken van vrede. Dempende watten voor een overborrelend brein. Noodpreventie ter voorkoming van een TMI-I, een Too Much Information Infarct, dat leidt tot langdurig apathisch staren. Alles beter dan dat.

Ik start de hond en stap de sneeuw in. Stoere sporen stappend in de maagdelijke sneeuw. Bij de weilanden zie en hoor ik duizenden verzamelde trekganzen, die als op commando in één enorme wolk opstijgen en luid communiceren het luchtruim kiezen. Wat een mooi gezicht, ‘fabeltastisch’ hoor ik een voorbijganger fluisteren. En zo is het. Ik laat het over me komen, en voel hoe de gevarenmeter weer in het groen zakt. Gevaar geweken. Er droomt zelfs een zilverreiger voorbij.

Straks eerst maar eens het nachtkastje opschonen... 




tIp: klik op de foto's voor vergroting.

Klimaatgetop

De aarde warmt op, zeggen zij die ervoor geleerd hebben. Door de onverantwoorde consumptiedrift van de mens, vinden velen. Al doet daar lang niet iedereen aan mee. Sterker: 80% van de wereldbevolking komt zelfs niet in de buurt van onze egoïstische, westerse levensstandaard, zeggen zij die zien dat het niet eerlijk is verdeeld in die wereld. Temeer omdat die andere 20% bovendien 80% van alle grondstoffen, rijkdommen, ofwel welvaart consumeert, met als toegift ( of beter toe gift) de bijbehorende welvaartsziekten. Want welvaart is natuurlijk niet hetzelfde als welzijn.

Ook daarom is het goed dat steeds meer mensen warm lopen om ‘iets’ te doen tegen de al dan niet door de mens veroorzaakte opwarming. Maar ’iets’ is vaag, en de meningen zijn verdeeld. En met 50.000 mensen vergaderen is ook niet bepaald een voorbeeld van efficiënte besluitvorming. Ook al gaat het maar om ‘slechts’ 160 landen, waaronder arme landen met mensen die tot die 80% behoren, die trouwens toch nog wel even willen proeven van die moddervette taart van overdaad.Dat de laatste gletsjers dan meteen als ijsklontjes in de cola verdwijnen, ach ja, geluk is een keuze. En niet iedereen kiest kennelijk voor geluk?

Hoe dan ook: vragen genoeg op de klimaattop in Kopenhagen. Meer dan antwoorden.
Die top viel samen met de eerste serieuze winter sinds tientallen jaren in Europa. Zelfs in Nederland ligt een stapel sneeuw waar ze in de wintersportgebieden in een matig seizoen best blij mee zouden zijn. Bij wijze van spreken. Maar toch, de eerste echte witte Kerst voor hele generaties staat vast. De vorst is nog niet weg. Er is al min 18 gemeten, dus hoezo eigenlijk: opwarming? Het is munitie voor mensen die er ook voor gestudeerd hebben, maar iets anders zeggen, namelijk: we krijgen eerst een kleine ijstijd. En zo keuvelt de wereld anno 2009 en de jaren daarna nog gezellig door als geblinddoekten in een doolhof, want niemand weet het echt.

De klimaattop in Kopenhagen valt ook samen met klimaatgetob in ons eigen huis: de nieuwe CV ketel, nog geen 2 jaar oud, laat ons in de kou staan. Zonder enige aanleiding klapt de elektriciteit eruit, alles dood. Na enig gepruts in de meterkast, zekeringen aan en uit zetten, kom ik er achter dat het de Cv ketel moet zijn.Monteur gebeld.Meneer ‘Kwakkel’ – een mooie naam als er buiten 30 centimeter sneeuw ligt, maar dat terzijde – belooft ons zo snel mogelijk, maar niet eerder dan de volgende dag een storingsmonteur te sturen.

Oeps: dat belooft een avondje bikkelen, in een gestaag afnemende temperatuur in de woning, voorzien wij. Toen de ketel ermee stopte, stond de thermometer op 20,5 graad. Dat zou vast niet lang zo blijven, gezien de winter die om het huis kraakte. Dikke truien, extra sokken en veel waxinelichtjesmoeten onze primaire levensfuncties veilig stellen.Alle kieren afdichten, dicht tegen elkaar aan, desnoods de poezen en de hond mee naar bed.
Goed, de tijd verstrijkt, maar de temperatuur blijft hardnekkig op 20 steken.En het klimaat in de woning blijft best aangenaam. Ook op de slaapkamers is het normaal te doen. Ons huis blijkt uitstekend geïsoleerd, dat moet het zijn, of zou het toch iets te maken hebben met de opwarming van de aarde? Wie het weet, mag het zeggen.  Best een warm gevoel, zo rond de witte kerst. Een win-win-winter situatie.

Nu nog een Elfstedentocht

Tip: foto's vergroten door aan te klikken.